De verhalen variëren: van gasblikken in een ruimte vol mensen gooien door een gat in het plafond of gas door douchekoppen laten stromen, tot “stoomkamers”, of “electrucutiemachines”. “Miljoenen” Joden zouden op die manier gedood zijn.

Nikor antwoordt:

Hoe het precies ging verschilde per kamp. Er werden (soms maar weinig) verschillende manieren gebruikt in verschillende kampen of zelfs op verschillende plaatsen in hetzelfde kamp.

In Auschwitz, met name in Krema I t/m III, werd Zyklon-B door gaten in het plafond gegooid. De gaten zijn zichtbaar op luchtfoto’s die toevallig werden gemaakt door geallieerde verkenningsvliegtuigen. In de Action Reinhard-kampen werden uitlaatgassen van krachtige motoren de gebouwen ingepompt, vaak van motoren van buitgemaakte Russissche tanks.

Er waren inderdaad douchekoppen in verschillende gaskamers. Hierover zijn getuigenverklaringen en nazidocumenten uit oorlogstijd, zoals inventarissen, bevestigen dit. (Zie een foto van zo’n document, of Pressac, Auschwitz: Technique and Operation, 1989, pp. 231, 438.) Men neemt echter aan dat die douchekoppen overal 'cosmetisch' waren, ze waren nergens op aangesloten en er werd geen giftig gas doorheen gepompt. Ze waren bedoeld om de slachtoffers het gevoel te geven dat alles normaal was, om paniek te voorkomen als ze de kamer binnen gingen; dit hebben nazi’s na de oorlog getuigd.

Er zijn ongeveer drie miljoen Joden vergast in ongeveer drie jaar, in de zes voornaamste dodenkampen. De rest zijn vermoord door talloze massa-executies, vooral in de bezette oostelijke gebieden, en door onmenselijke behandelingen zoals uithongeren en slavenarbeid in de talloze kleinere kampen.

Wat betreft “stoomkamers” en “electrocutiemachines” – dat waren getuigenissen van verwarde ooggetuigen, in sommige gevallen Polen die de kampen van buitenaf bespionneerden. Iemand die bijvoorbeeld het moorden zag in de Action Reinhard kampen, kan wolken verstikkend uitlaatgas uit de gaskamers hebben zien stromen en dat hebben aangezien voor stoom. Van de nazi’s zelf, of enig ander die het moorden van dichtbij heeft gezien, heeft voor zover bekend niemand deze geruchten herhaald.
Dergelijke geruchten werden niet ondersteund door bewijsmateriaal of getuigenissen en zijn daarom bij processen tegen oorlogsmisdadigers niet eens genoemd in de aanklacht. Met andere woorden: die geruchten zijn geen bewijs dat er valse aanklachten zijn ingediend tegen de nazi’s. Integendeel, dit bewijst dat de processen eerlijk waren en dat het rechtsysteem werkte.