Ongeveer 2 uur.

Ongeveer anderhalf uur, maar de grotere botten moeten daarna nog een bewerking ondergaan.

Nizkor antwoordt:

Is het nu anderhalf uur, of 2? De laatste tijd gaan de Holocaust-ontkenners af op de getuigenis van Ivan Lagace, die blijkbaar in het Zündel-proces heeft gezegd en later heeft geschreven dat het zes of acht uur per lichaam duuurt.
Het IHR maakt het wel bont door te klagen dat de getuigenissen van overlevenden elkaar tegenspreken op technische details zoals de tijd die nodig is voor crematie – het komt zelf niet eens met een eenduidig verhaal!

Het verschil tussen de schattingen van het IHR en de werkelijke tijd (eerder 30 minuten) komt vooral doordat het IHR militair-industriële crematoria verwart met normale civiele crematoria.
Met “professionele crematorium operators” bedoelen ze mensen als Lagace, wiens baan het is één lichaam tegelijk te cremeren, met een doodskist, in een oven die is ontworpen om zelfs de grootste botten tot een fijne as te verbranden die de nabestaanden mee naar huis kunnen nemen. Die situatie is duidelijk niet te vergelijken met de situatie in Auschwitz-Birkenau tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Lagace zou er bijvoorbeeld niet over peinzen om de as van de ene overledene te mengen et die van een ander. Lagace en het IHR vergeten dat er twee of drie lichamen in elke ‘moffel’ kunnen worden gestopt. Dit zou in een civiele, commerciële instelling natuurlijk nooit gebeuren.

Bovendien waren de ovens in Auschwitz ontworpen om voortdurend te branden, waarbij de hitte die werd geproduceerd door de verbranding van voorgaande lichamen werd gebruikt om de oven heet te houden voor de volgende. Nadat ze aan het begin van de dag met cokes waren opgestookt tot de juiste temperatuur, was er weinig of geen extra brandstof meer nodig. Dit technische succes is goed gedocumenteerd (zie Gutman et al., Anatomy of the Auschwitz Death Camp, 1994, pp. 185-187ff). Lagace zegt dat er een “afkoelingsperiode” moest zijn na elk gecremeerd lichaam, wat zijn diepe onwetendheid toont omtrent de werking van de ovens. Lagace zegt dat continu gebruik de ovens van Auschwitz onklaar zou hebben gemaakt, maar alweer: hij begrijpt eenvoudig niet het verschil tussen gewone burgerlijke crematoria en militair-industriële.

Bovendien brandt een commercieel crematorium normaliter een lichaam langer na, om alle sporen van gecarboniseerd vlees te verwijderen en de botten wit te maken. Niettemin verlengen die processen de totale crematietijd slechts met twee tut vier uur, en niet met de zes tot acht uur waarover Lagace het had. Lagace vergeeet dat dergelijke cosmetische zorgen niet van belang waren voor de nazi’s. maar deze en andere vergissingen worden behandeld in het antwoord op vraag 45.

Maarr nog afgezien van deze vergissingen, bestaat er eenvoudigweg geen twijfel over de verbrandingstijd van de ovens. In 1939 kreeg de firma Topf en Zonen de opdracht om een oven voor Dachau te bouwen die een geschatte capaciteit had van een lichaam per uur per moffel (maal twee moffels). Door de luchtdruk te vergroten, hadden zij in juli 1940 een oven geproduceerd die net iets minder dan twee lichamen per uur per moffel kon verbranden (alweer, maal twee moffels). De oven had drie uur onderhoud per dag nodig, heel wat minder dan de twaalf die volgens de IHR in vraag 45 LINK nodig zijn. (Zie Gutman et al., op. cit., pp. 185-186, 189-190.)

De crematoria die uiteindelijk in Auschwitz-Birkenau werden geinstalleerd waren enorm. Zij konden meerdere lichamen per moffel verwerken in ongeveer een half uur, en zij konden dagen achter elkaar doorbranden zonder onderhoud. (Na verloop van tijd kwamen er problemen mee, en meerdere ovens waren maanden achter elkaar buiten bedrijf.) Topf en Zoon kreeg in 1951 patent op zijn ovens, en ook dit patent vermeldt dat een enkele moffel een lichaam in een half uur kan cremeren.

Er bestaat een foto van de ovens in Krema II (klik desgewenst de link).